Afgelopen zaterdag bevond ik me op een tot disco feest omgetoverde zeilboot waarbij, ondanks de geweldige sfeer en nog indrukwekkendere wijze waarop sommige van m’n collega’s zich onherkenbaar vermomd hadden met roze en oranje pimpsuits, Elton-John brillen, glitterende kleding, diverse wilde dieren printjes en de verplichte afro-pruiken, de bijbehorende muziek me een beetje tegenviel.
Begrijp me goed, disco is wellicht niet de interessantste muziekstroming die ooit door mensen is ontwikkeld, maar met een beetje ad-remolie (bier) wil ik er nog wel op uit m’n dak gaan (en ik was die avond niet de enige). Het feit dat de meeste aanwezigen nog niet geboren waren tijdens de hoogtij dagen van de disco (de late jaren 70) vormde daarbij geen enkele belemmering.
Lees verder »
Afgelopen weekend ben ik met m’n collega’s wezen zeilen en ik had, net zoals voorgaande jaren, m’n gitaar meegenomen. Ervaring leerde me dat op zo’n tocht wel een aantal gelijkgestemden meegingen, waarmee je, net zoals bij een kampvuur, in een klein kringetje een aantal bekende gitaarliedjes kon gaan spelen.
Bij varen moet ik bijna altijd denken aan het klassieke Sailing van Rod Stewart. Het tokkelende intro doet me denken aan golven en het tempo van het nummer kabbelt voort alsof het meedeint met het ritme van de zee.
Een van de mooiste nummers die de Doors hebben gemaakt is 
In het boek