{"id":991,"date":"2008-06-19T08:19:16","date_gmt":"2008-06-19T07:19:16","guid":{"rendered":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/viva-la-vida-coldplay\/"},"modified":"2010-01-19T13:16:21","modified_gmt":"2010-01-19T12:16:21","slug":"viva-la-vida-coldplay","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/viva-la-vida-coldplay\/","title":{"rendered":"Viva La Vida – Coldplay"},"content":{"rendered":"

\"VivaViva la Vida or Death And All His Friends is de (iets te lange) titel van het nieuwe album van Coldplay. Het is hun vierde alweer en sinds dat hun eerste album in 2000 uitkwam is Coldplay gegroeid naar een van de meest populaire bands van dit moment. Dat blijkt al uit de eerste verkoopcijfers van Groot Brittannie. Daar ging het album Viva La Vida<\/a> in 3 dagen al meer dan 300.000 keer over de toonbank, waarmee het waarschijnlijk het snelst verkopende album van Groot Brittannie tot nu toe is geworden.
\n<\/p>\n

Brian Eno<\/h3>\n

Coldplay klint op dit album iets anders dan op het vorige en succesvolle X&Y, omdat ze top producer Brian Eno hebben gevraagd de knoppen de bedienen. Dit is o.a. te horen aan het brede geluidsspectrum op deze plaat, o.a. door het gebruik van strijkers en orgeltjes etc. Hierdoor klinkt Coldplay wel als Coldplay, maar net weer even anders.<\/p>\n

Opvallende nummers<\/h3>\n

Het album begint en eindigt met 2 aardige instrumentale nummers: Life In Technicolor<\/em> en The Escapist<\/em>. Hiertussen bevinden zich nog 9 nummers.<\/p>\n

Het is opvallend dat een groot deel van deze nummers uit meerdere delen bestaan. Zo is de eerste helft van het aardige 42<\/em> vrij rustig, maar halverwege komt de drum en het tempo er in en lijkt het een heel ander nummer te worden. Dit geldt ook voor Yes<\/em>. Dit nummer kabbelt de eerste 4 minuten rustig voort, en komt pas echt tot leven in het fraaie staartje.<\/p>\n

Lovers In Japan-Reign Of Love<\/em> is ook zo’n samengesteld nummer. Lovers In Japan<\/em> is een van de prijsnummers van dit album en doet me dikwijls aan U2 denken, wellicht omdat Eno vaak met U2 werkte. Het aan dit nummer geplakte Reign Of Love<\/em> is een aardig folk-piano liedje, maar ik begrijp niet waarom deze nummers aan elkaar gekoppeld zijn. Ook het prima tweede titelnummer (Death And All His Friends<\/em>) bevat een rustig begin en een uptempo tweede deel.<\/p>\n

Singles<\/h3>\n

En dan heb je ook nog de twee vooruitlopende singles van dit album: Violet Hill<\/em> en Viva La Vida<\/em>.<\/p>\n

Violet Hill<\/a><\/em> was in Nederland de eerste single en heeft inmiddels al even op 1 gestaan. Het blijft een fraai nummer. Op het web vond ik nog deze fraaie viral video clip:<\/p>\n

<\/param><\/embed><\/object><\/p>\n

Ook het (eerste) titel nummer is erg fraai, o.a. door de gebruikte instrumenten (zoals strijkers). Dit nummer doet het als single erg goed in de VS erg goed en is daar thans op de 2e<\/sup> plaats te vinden, waarmee Coldplay haar tot nu toe grootste hit in de VS scoort. Ik heb nog geen volledige clip van dit nummer kunnen vinden, maar wel deze prima live uitvoering:<\/p>\n

<\/param><\/embed><\/object><\/p>\n

Conclusie<\/h3>\n

Coldplay wordt vaak vergeleken met Radiohead, waarbij Coldplay het in artistieke zin vaak tegen Radiohead moet afleggen. Viva La Vida zal dat niet veranderen, ondanks de muzikaal iets gewijzigde koers.<\/p>\n

Commercieel gezien is het een ander verhaal. Hoewel Radiohead niet mag klagen wat verkoopcijfers betreft (ook in het belangrijke Amerika), is het toch duidelijk Coldplay die meer albums en singles verkoopt, wellicht omdat hun muziek doorgaans iets toegankelijker of radiovriendelijker is. En zolang Coldplay dit soort prima platen maakt, heb ik daar geen problemen mee.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Viva la Vida or Death And All His Friends is de (iets te lange) titel van het nieuwe album van Coldplay. Het is hun vierde alweer en sinds dat hun eerste album in 2000 uitkwam is Coldplay gegroeid naar een van de meest populaire bands van dit moment. Dat blijkt al uit de eerste verkoopcijfers […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[3],"tags":[28,467,239,468],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/991"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=991"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/991\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4144,"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/991\/revisions\/4144"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=991"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=991"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=991"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}