{"id":834,"date":"2008-04-23T08:32:44","date_gmt":"2008-04-23T07:32:44","guid":{"rendered":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/copyright-op-stilte-john-cage-vs-mike-batt\/"},"modified":"2010-01-19T13:38:43","modified_gmt":"2010-01-19T12:38:43","slug":"copyright-op-stilte-john-cage-vs-mike-batt","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/copyright-op-stilte-john-cage-vs-mike-batt\/","title":{"rendered":"Copyright op stilte: John Cage vs. Mike Batt"},"content":{"rendered":"

\"JohnOk, dit is wel een van de opmerkelijkste rechtszaken in de geschiedenis van de (pop)muziek uit 2002, waarin Mike Batt werd aangeklaagd door de erfgenamen van de reeds overleden John Cage over een schending van copyright. Het opmerkelijke aan deze zaak was dat het om een nummer ging dat slechts uit 1 minuut stilte bestond (!).
\n<\/p>\n

One Minute Of Silence van Mike Batt<\/h3>\n

\"TheMike Batt<\/a>, schrijver van o.a. de hit Bright Eyes<\/em> (Art Garfunkel) en mentor-ontdekker van Katie Melua<\/a>, bracht in 2002 met zijn band The Planets het Classical Graffiti <\/a>album uit, dat in Groot Brittannie erg succesvol was. Op dit album is ook One Minute Of Silence<\/em><\/a> te vinden, een nummer van Mike Batt dat slechts uit 1 minuut stilte bestaat. Voor de grap voegde Mike Batt de naam van John Cage aan de credits voor dit nummer toe, zodat het een Batt\/Cage compositie werd.<\/p>\n

Die toevoeging kwam hem duur te staan, omdat de erfgenamen van de overleden John Cage vonden dat dit een schending van copyright betrof en hem aanklaagden.<\/p>\n

\"John4’33” van John Cage<\/h3>\n

John Cage had namelijk in 1952 het nummer 4’33”<\/em><\/a> (4 minuten en 33 seconden) uitgebracht waarin niets dan stilte te horen is. Dit eh, experimentele nummer bestaat zelfs uit 3 delen (movements) en zou later naar eigen zeggen, het belangrijkste werk worden van John Cage.<\/p>\n

4’33” live<\/h3>\n

4’33”<\/em> werd in 1952 voor het eerst live uitgevoerd door David Tudor<\/a>, waarbij hij de piano klep bij de verschillende movements sloot of opende, om aan te geven waar hij zich in het nummer bevond. Met een stopwatch hield hij bij wanneer hij die klep open en dicht moest doen.<\/p>\n

David Tudor voerde dit nummer nog vele malen op. In deze video zie je een van deze opmerkelijke uitvoeringen. Let hierbij op de stopwatch, de pianoklep en het omslaan van de lege bladmuziekblaadjes:<\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object><\/p>\n

4’33” concert versie<\/h3>\n

In 2004 bracht het BBC Symphony Orchestra een concert versie van 4’33” ten gehore, dat ook op TV werd uitgezonden.<\/p>\n

Let in dit opmerkelijke stukje televisie op het applaus, de stilte van het publiek, het omslaan van de bladmuziek, de enthousiaste presentatoren en de bewegingen van de dirigent:<\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object><\/p>\n

De aanklacht<\/h3>\n

Enfin, Mike Batt werd aangeklaagd, maar wist uiteindelijk een rechtzaak te voorkomen door een bedrag van tenminste \u00c2\u00a3100,000 (!) te betalen voor het schenden van copyright. Na afloop reageerde hij met deze, onvergetelijke woorden<\/a>:<\/p>\n

“Mine is a much better silent piece. I have been able to say in one minute what Cage could only say in four minutes and 33 seconds.<\/em>”<\/p>\n

Door de ophef over dit nummer besloot Mike het later zelfs op single uit te brengen, maar het werd geen hit. Zou dit te maken hebben met een gebrek aan airplay? \ud83d\ude09<\/p>\n

Het zou eigenlijk wel geweldig zijn dat dit een hit zou zijn geworden. Dan kon je nu in discotheken en radioprogramma’s dit nummer aanvragen, indien je even een minuut stilte wil hebben, bijvoorbeeld om elkaar te kunnen verstaan.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ok, dit is wel een van de opmerkelijkste rechtszaken in de geschiedenis van de (pop)muziek uit 2002, waarin Mike Batt werd aangeklaagd door de erfgenamen van de reeds overleden John Cage over een schending van copyright. Het opmerkelijke aan deze zaak was dat het om een nummer ging dat slechts uit 1 minuut stilte bestond […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[1],"tags":[748,745,746,747],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/834"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=834"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/834\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4193,"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/834\/revisions\/4193"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=834"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=834"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=834"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}