{"id":4481,"date":"2010-02-01T08:44:54","date_gmt":"2010-02-01T07:44:54","guid":{"rendered":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/?p=4481"},"modified":"2010-02-01T08:44:54","modified_gmt":"2010-02-01T07:44:54","slug":"laagland-van-leo-blokhuis-en-ricky-koole-leuk-maar-fragmentarisch","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/laagland-van-leo-blokhuis-en-ricky-koole-leuk-maar-fragmentarisch\/","title":{"rendered":"Laagland van Leo Blokhuis en Ricky Koole: leuk maar fragmentarisch"},"content":{"rendered":"

\"LaaglandAfgelopen vrijdag zag ik Laagland<\/strong><\/a>, de tweede theatershow van Ricky Koole<\/strong> en Leo Blokhuis<\/strong>.<\/p>\n

Net als in hun vorige show Harmonium<\/a>, zong Ricky Koole weer een aantal onderbelichte liedjes. Deze werden afgewisseld met een aantal leuke muzikale anekdotes van Leo Blokhuis.<\/p>\n

Hoewel ik me prima vermaakt heb bij deze voorstelling, vond ik Laagland toch minder goed dan <\/a>hun vorige show.
\n<\/p>\n

To The Heartland<\/h3>\n

\"ToLeo en Ricky hadden dit keer een echte band (orgel, bas, gitaar, drums) meegenomen en ze speelden op meeslepende wijze de liedjes van To The Heartland<\/a>, de laatste CD van Ricky Koole. Na afloop kocht ik dit album en liet ‘m meteen signeren.<\/p>\n

Daarnaast speelde de band ook een beperkt aantal fragmenten van bekende liedjes. Hierbij viel de New Orleans medley me vooral op, waarin de stijlen van o.a. Fats Domino en Little Richard vrolijk ten gehore werden gebracht. Toetsenist Roel Spanjers maakte daarbij op zijn (digitale) orgel de meeste indruk.<\/p>\n

Tussenstukjes<\/h3>\n

Net als in de vorige voorstelling was er ook ruimte voor vragen aan mensen uit de zaal en aandacht voor de herkomst van een paar bekende liedjes (zoals Tulpen uit Amsterdam<\/em>).<\/p>\n

Het leukste stukje vond ik de beschrijving van de wisselende liefdesrelaties tussen de singer-songwriters uit de vroege jaren 70 (Stills, Taylor, Mitchell etc.). Hierbij werden op grappige wijze diverse platenhoezen gebruikt om dit uit te beelden.<\/p>\n

Ontbreken heldere structuur<\/h3>\n

Het grootste nadeel van Laagland vond ik het ontbreken van een (sterke) overkoepelende structuur, waardoor het geheel fragmentarisch leek.<\/p>\n

Zo werden de muzikale anekdotes van Leo Blokhuis dikwijls opgevolgd door de liedjes van die CD van Ricky Koole (& band) zonder dat dit met het voorgaande te maken had. Soms leek het daardoor alsof er twee verschillende solo programma’s waren samengevoegd.<\/p>\n

Daarbij had ik ook graag gezien dat de muzikale anekdotes van Leo Blokhuis iets meer met elkaar in verband stonden. Na de voorstelling vroeg ik me af hoe we eigenlijk van de beknopte ontwikkeling van de zwarte muziek in de VS (slavenschepen\/New Orleans) terecht waren gekomen bij de Duitse experimentele muziek uit de jaren 50-70 (van Stockhausen<\/a>, Kraftwerk naar Heroes<\/em> van David Bowie).<\/p>\n

Conclusie:<\/h3>\n

Al met al vond ik Laagland van Ricky Koole en Leo Blokhuis een prettige voorstelling. Ricky maakte weer indruk met haar fraaie stem, en Leo wist weer boeiende popfeitjes ten gehore te brengen.<\/p>\n

Toch vond ik de show minder verrassend dan hun vorige,\u00a0 omdat de opzet (voornamelijk onbekende liedjes afgewisseld met anekdotes) vergelijkbaar was.<\/p>\n

Daarnaast kwam Laagland fragmentarisch op me over en had ik daarom graag gezien dat, net als in het meest recente boek (City To City)<\/a> van Leo Blokhuis, er een duidelijke hoofdlijn was die de anekdotes en liedjes aan elkaar koppelde.<\/p>\n

Heb jij deze show ook gezien en wat vond je er dan van?<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Afgelopen vrijdag zag ik Laagland, de tweede theatershow van Ricky Koole en Leo Blokhuis. Net als in hun vorige show Harmonium, zong Ricky Koole weer een aantal onderbelichte liedjes. Deze werden afgewisseld met een aantal leuke muzikale anekdotes van Leo Blokhuis. Hoewel ik me prima vermaakt heb bij deze voorstelling, vond ik Laagland toch minder […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[1],"tags":[1084,13,380,633],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4481"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4481"}],"version-history":[{"count":14,"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4481\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4497,"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4481\/revisions\/4497"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4481"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4481"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4481"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}