{"id":2794,"date":"2009-09-03T08:34:24","date_gmt":"2009-09-03T07:34:24","guid":{"rendered":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/?p=2794"},"modified":"2009-10-26T21:48:30","modified_gmt":"2009-10-26T20:48:30","slug":"altijd-dezelfde-liedjes-in-programmas-als-arbeidsvitaminen","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/altijd-dezelfde-liedjes-in-programmas-als-arbeidsvitaminen\/","title":{"rendered":"Altijd dezelfde liedjes in programma’s als Arbeidsvitaminen"},"content":{"rendered":"

\"Waarom<\/a>Ik vraag me vaak af waarom er altijd dezelfde liedjes in golden oldies programma’s zoals de Arbeidsvitaminen worden gedraaid.<\/p>\n

Denk hierbij aan clich\u00e9 liedjes als Down Under<\/em>, Take On Me<\/em>, Wonderwall<\/em><\/a> en Satisfaction<\/em>. Ik ben toch niet de enige die graag eens een ander nummer van die groepen wil horen? Waarom hoor je bijvoorbeeld elke keer dat inmiddels irritant geworden ta-ta ta-ta-taaa rifje van Satisfaction <\/em>en niet 19th Nervous Breakdown<\/em>, Mother’s Little Helper<\/em> of Honky Tonk Women<\/em> van de Stones?<\/p>\n

Ongetwijfeld heeft de keuze voor dezelfde beperkte groep klassiekers te maken met het format van een radiozender, gebruiksonderzoeken en luistercijfers. Wellicht is het net als bij een concert: bekende liedjes krijgen de meeste respons.<\/p>\n

Enfin, ik kon me daarin niet vinden, tot ik me gisteren een andere reden bedacht:
\nHet bewaren van een liedje voor latere generaties.
\n<\/p>\n

Uitleg<\/h3>\n

Liedjes worden net als mensen ouder. Daarbij komen er ook elke week\/maand\/jaar nieuwe populaire nummers bij. De collectieve geheugenruimte voor muziek van de Nederlandse bevolking is nu eenmaal beperkt, waardoor er continu liedjes uit dit collectieve geheugen verdwijnen.<\/p>\n

Kijk bijvoorbeeld eens naar de top 100 aller tijden lijst van 1979<\/a>. Daarin vind je veel prachtige liedjes die je niet meer op Radio 3FM hoort, en daarmee verloren lijken voor volgende generaties. Denk hierbij aan liedjes als Down Down<\/em> (Status Quo), Oh Well<\/em> (Fleetwood Mac), Give Up Your Guns<\/em> (Buoys) en Arms of Mary<\/em> (Sutherland Brothers & Quiver).<\/p>\n

De liedjes uit die lijst die je nog wel steeds hoort, zoals Radar Love<\/em>, Hotel California<\/em> en Satisfaction<\/em>, hebben o.a. hun grip op latere generaties verkregen omdat ze zo vaak herhaald zijn in golden oldie programma’s.<\/p>\n

Ambassadeurs van toen<\/h3>\n

Door het blijven herhalen van liedjes in programma’s zoals Arbeidsvitaminen, blijven deze liedjes bewaard voor latere generaties. Het zijn daarmee kleine tijdcapsules die hopelijk toekomstige muziek-ontdekkingsreizigers inspireren om nog meer graafwerkzaamheden te verrichten in de muziekgeschiedenis.
\nDeze clich\u00e9 liedjes kun je dus zien als een soort van ambassadeur van artiesten en genres van vroeger. Ik ben op deze manier immers ook in aanraking gekomen met vele mooie liedjes van voor mijn tijd, zoals die uit het oeuvre van de Rolling Stones.<\/p>\n

Signature songs<\/h3>\n

Daarbij kan ik me voorstellen dat signature songs (~clich\u00e9 nummers) geschikter zijn als ambassadeurs, omdat ze wellicht een grotere groep luisteraars tot graafwerkzaamheden zullen aanzetten.<\/p>\n

Mijn kijk op te vaak gehoorde golden oldies is hierdoor (voorlopig) veranderd.<\/p>\n

Wat vind jij van deze beredenering?<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ik vraag me vaak af waarom er altijd dezelfde liedjes in golden oldies programma’s zoals de Arbeidsvitaminen worden gedraaid. Denk hierbij aan clich\u00e9 liedjes als Down Under, Take On Me, Wonderwall en Satisfaction. Ik ben toch niet de enige die graag eens een ander nummer van die groepen wil horen? Waarom hoor je bijvoorbeeld elke […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[1],"tags":[91,92,88,89,49,93,90,94],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2794"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2794"}],"version-history":[{"count":14,"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2794\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3285,"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2794\/revisions\/3285"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2794"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2794"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.petermeindertsma.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2794"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}