Muziek interview – Cecile Bol

Deze week voelen we Cecile Bol aan de tand wat betreft haar muzieksmaak. Muziek is voor deze creatieve alleskunner erg belangrijk, en ik voel me wat dat betreft verwant aan haar, ook al manifesteert zich dat in andere uitingsvormen en voorkeuren.

Naam: Cecile Bol
Leeftijd: 25
Site: poppyflowerwriting.nl, saiso.nl
Beroep: freelance schrijver

Hoe zou je je eigen muzieksmaak kort omschrijven (bijvoorbeeld in genres of decennia)?
Daar heb ik verschillende versies van gehad door de jaren heen. De "betere Britpop" bijvoorbeeld. Maar dat is niet compleet. Of: meidenmuziek met een scherp randje. Dat kan alles van Garbage via No Doubt tot TLC zijn. Maar ook dat is niet compleet. Hmm. Let’s try again: Melodische muziek, met zowel tekstueel als muzikaal scherp randje, bij voorkeur met verstaanbare teksten, uit Groot-Brittannië en vanaf midden jaren negentig.

Wat is de top 3 van je favoriete popgroepen of artiesten, en waarom?

1. The Beatles: waarom niet? Give me one good reason… You know there is none.
2. Alisha's Attic: minder bekend Brits bandje van de twee dochters (Shelly en Karen) van Brian Poole (van de Tremeloes) zowel gestart als gestorven in de jaren negentig. Melodische muziek met scherpe en bijzondere randjes (precies mijn smaak dus) en met een algeheel Wizard of OZ gevoel. Van mijn drie favorieten is dit de speciaalste.
3. Oasis: met deze band ben ik alles tussen kind en adolescent doorgekomen. Wat ze nu doen vind ik niet zo geweldig, maar die eerste 3 cd’s… Liam en Noel hebben hun stempel flink op mijn ziel en hart gezet.

Wat was je allereerste singeltje of album?
Volgens mijn ouders We All Stand Together van Paul McCartney, hoewel ik zelf dacht dat die van mijn vader was. Hij staat nu wel tussen mijn platen in ieder geval. Bewust zelfgekochte eerste single is denk ik Whatever van Oasis (though not sure).

Aan welk nummer of album heb je de meeste herinneringen en waarom?
Jeetje. Misschien is dit de plek om te zeggen dat ik aan bijna alle nummers die ik heb wel een herinnering heb, simpelweg omdat ik muziek heel persoonlijk maak tijdens het luisteren. Ik betrek iedere tekst wel op iets wat ik zelf heb gevoeld of heb meegemaakt. Mijn platenkast is een soort non-chronologische psychoanalyse.

Welke artiest(e) of groep zou je graag onder de aandacht van een groot publiek willen brengen?
Alisha’s Attic. Ze bestaan niet meer, maar iedereen zou het moeten kennen. En Kenickie. En Supersub. En de Bluetones. En, en, en…

Welke aanwinst op het gebied van popmuziek beschouw je als je grootste miskoop?
Oei, ik vraag me af of ik die wel heb. Soms koop je een cd die dan eerst niks is maar jaren later toch nog tot bloei komt. Of zo’n minder goed album van een band waar je alles van hebt. Maar echt miskoop? Nee, denk het niet.

Welke groep of artiest moet per direct stoppen met het maken van popmuziek, en waarom?
Simply Red en dan vooral Mick Hucknall. Volgens bijgeloof van mijn beste vriendin en mij brengt het ongeluk om een nummer van hem uit te luisteren. Ervaring leert dat dat ook zo is. Helaas blijft die man maar bezig. Toch wens ik hem niet dood, dat levert alleen maar nog meer media aandacht op. (Overigens, twee dagen na het interview wees Cecile me erop dat Simply Red gaat stoppen in 2009.)

Hoe geniet je het meeste van muziek? (bijv. concert, iPod, autoradio, computer, TV)
Het meest blij word ik nog steeds van een echte cd (echt gekocht) over een echt goede versterker met echte boxen. En een glas wijn zeg maar. Maar de iPod is wel degelijk de beste uitvinding van de afgelopen 10 jaar.

Wat vind je van Nederlandstalige popmuziek?
Ik word zenuwachtig van de Nederlandse taal. Clichés hoor je dan veel beter. Wel kan ik (denk ik) kwaliteit van ellende onderscheiden. Zo hoor ik ook wel dat Bløf echt goed is. Maar de radio gaat direct uit wanneer het erop is. Sommige Engelstalige Nederlandse bandjes zijn wel goed, maar daar gaat deze vraag helaas niet over.

Welke vraag m.b.t. popmuziek ontbreekt hier en zou je graag willen beantwoorden?
Heimelijke genoegens. Muziek die je eigenlijk slecht behoort te vinden, maar die je stiekem toch goed vindt. Daar heb ik plenty van, maar het topje van de ijsberg bestaat uit onder andere een handjevol R&B zaken (Destiny’s Child – Writings on the Wall zet ik nog geregeld op), McFly (Britse boyband) en enge quasi disco, zoals You Make Me Feel Like Dancing van Leo Sayer en dat ene liedje van Spargo (You and Me geloof ik).